Dag 12: Denham - Francois Peron NP

De wekker ging vandaag vroeg. Héél vroeg. Buiten was het nog donker en stil op de camping, op een paar vogels na die blijkbaar geen last hadden van ochtendhumeur. Wij wel een beetje. Maar goed, vandaag stond François Peron National Park op het programma en iedereen die we onderweg gesproken hadden zei eigenlijk hetzelfde: “Ga vroeg weg… en verlaag je bandenspanning genoeg, het is allemaal prachtig.”

Dus nog vóór zonsopkomst stonden we naast onze Britz campervan banden leeg te laten lopen. Best een gek idee eigenlijk, expres lucht uit je banden halen zodat je beter door zand kunt rijden.

Vanaf het moment dat we het park inreden veranderde de weg langzaam in één grote rode zandbak. En niet zomaar zand. Echt diep, mul, rood duinzand waar je constant het gevoel hebt dat je ieder moment vast kunt komen te zitten. Alsof je de hele tijd over een ijsbaan rijdt. We hebben ook 1 keer vastgezeten doordat we aan de kant moesten voor een tegenligger. En wanneer je eenmaal stopt met rijden dan is het lastig weer vertrekken in dat drijfzand.

De route richting Cape Peron is ongeveer 50 kilometer heen (maar ook weer terug dus), maar door het zand voelt het alsof je een complete Dakar-etappe rijdt. Soms reden we stapvoets door diepe sporen, dan weer iets sneller over stukken waar het zand wat harder leek. Gemiddeld ergens tussen de 30 en 50 km/h. Overal om ons heen zagen we rood. Rode duinen, rode sporen, rode stofwolken achter de camper. Zelfs de camper zelf kreeg langzaam een compleet nieuwe kleur.

Het landschap was wel mooi, maar beetje eentonig. Onderweg hoopten we eigenlijk veel wildlife te zien. Iedereen heeft het hier over kangaroes, emoes, dolfijnen, schildpadden… noem maar op. Maar vandaag leek alsof alle dieren collectief een vrije dag hadden genomen. Kilometers lang zagen we letterlijk helemaal niks bewegen behalve onze eigen camper en dan dus wel heeeeeeeel veeeeeeeel vliegen.

Bij Cape Peron zelf werden we uiteindelijk beloond met een uitzicht dat het hele gestuiter meer dan waard maakte. Helderblauw water, witte stranden en ruige rode kliffen. Echt zo’n plek waar je even stil wordt en alleen maar denkt: hoe bestaat dit?

Bij Cape Peron ook nog een geweldige kolonie van vogels, hadden het hele strand voor zichzelf.

Pas toen we bijna het park weer uit waren en eigenlijk de hoop op wildlife al hadden opgegeven gebeurde het alsnog. Vanuit het niets stonden daar ineens twee emoes voor ons op de weg. Alsof ze expres hadden gewacht tot het allerlaatste moment.

In de avond nog lekker gegeten bij het strand, waar twee oudere Australische dames (moeder en dochter) gezellig bij ons kwamen zitten met de hond.

Morgen weer vroeg op, dan zitten we vanaf 7:45 de hele dag op de boot naar het mooie Dirk Hartog Island.